Vroeger had je een spelprogramma met Ted de Braak, waarin  stellen samen voor een nieuwe keuken streden. In de tweegesprekjes tussen gastheer en aanstaande bruidegom, vroeg Ted: “Wat zijn je hobby’s?” Er was dan altijd wel een deelnemer die antwoordde: “Mijn vriendin”. Helaas kwam je nooit te weten of die relatie nog toekomst had.  Hobby’s. Tegenwoordig noemen we dat een passie en dat klinkt al een stuk beter. Een passie is iets waar ze je letterlijk ‘s nachts voor wakker mogen maken.

Mij mag je ‘s nachts wakker maken om  iets lekkers te koken en te eten. Toen mijn zoon mij er vanochtend aan herinnerde dat we nog altijd eens verse pasta zouden maken, had ik dan ook een heerlijke dag: het vooruitzicht van een keuken vol meel en een bezemsteel met tagliatellaslierten!

In de kookboeken van Jamie Oliver staat dat zelf  pasta maken sneller gaat dan naar de supermarkt lopen. Dat is onzin. Het duurt eindeloos, het wordt een bende en het lukt maar matig, want de pastaslierten blijven heel makkelijk aan elkaar plakken en zijn heel moeilijk weer los te krijgen. MAAR WAT IS HET LEUK! Vooral als je het met je zoon doet. Hij besluit natuurlijk al snel om tijdelijk iets anders te doen, zodat je eigenlijk de hele tijd alleen zit te knoeien. En dan komt altijd het moment dat je je afvraagt waarom je ook alweer zelf pasta ging maken….

Drie regels als het niet leuk is:

Ook in teams komt dat moment vaak, dat je je afvraagt: waarom vind ik het ook alweer leuk om samen te werken in plaats van alleen en waar is de rest … nu ze zo nodig zijn? Zowel in teams als bij pasta maken zijn er dan drie belangrijke regels: 1. Hou het doel in zicht 2.Schrap de helft van wat je doet 3. Vraag om hulp. Toen ik met anderhalve meter tagliatelle in mijn armen probeerde om met mijn voet aan de hendel van de pastamachine te draaien, besloot ik mijn zoon er weer even bij te roepen. “T. kun je helpen?” Binnen no time was de pasta klaar. Toen we aan tafel zaten was zijn oordeel duidelijk: “Heerlijk! Veel lekkerder dan van de supermarkt!” Het doel was bereikt: we hadden zelf pasta gemaakt. En we hadden ruim voldoende, ook al had ik maar de helft van de bolletjes door de machine gehaald.

Toen ik de tagliatelle aan de bezem zag hangen moest ik weer even aan Ted de Braak denken. Een ander vast moment in de show was het vangen van stokken. Ze hingen aan een grote balk en vielen 1 voor 1 naar beneden. Om hulp vragen mocht niet bij dat onderdeel. Maar het doel in zicht houden was een must! En als je je focuste op de helft van de stokken had je de grootste kans om er een aantal te vangen.